ରାସନ୍ ପାଇଁ ଟିପଚିହ୍ନ, ହେଲେ ଭୋଟ୍ ପାଇଁ କାହିଁକି ନୁହେଁ? ନିର୍ବାଚନୀ ସଂସ୍କାରରେ ବାୟୋମେଟ୍ରିକ୍ ପ୍ରଣାଳୀର ଆବଶ୍ୟକତା

ରାସନ୍ ପାଇଁ ଟିପଚିହ୍ନ, ହେଲେ ଭୋଟ୍ ପାଇଁ କାହିଁକି ନୁହେଁ? ନିର୍ବାଚନୀ ସଂସ୍କାରରେ ବାୟୋମେଟ୍ରିକ୍ ପ୍ରଣାଳୀର ଆବଶ୍ୟକତା

ଭୁବନେଶ୍ୱର:ଆଧୁନିକ ଭାରତରେ ‘ଡିଜିଟାଲ୍ ଇଣ୍ଡିଆ’ର ନାରା ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶୁଣାଯାଉଛି। ସରକାରୀ ସୁବିଧା ହେଉ କିମ୍ବା ବ୍ୟକ୍ତିଗତ ପରିଚୟ, ସବୁଠି ବାୟୋମେଟ୍ରିକ୍ ବା ଫିଙ୍ଗରପ୍ରିଣ୍ଟ (ଟିପଚିହ୍ନ) ଏବେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ହୋଇପଡ଼ିଛି। ମାତ୍ର ଗଣତନ୍ତ୍ରର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପର୍ବ ‘ନିର୍ବାଚନ’ ସମୟରେ ଏହି ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାର ଅନୁପସ୍ଥିତି ଏବେ ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରଶ୍ନବାଚୀ ସୃଷ୍ଟି କରିଛି।
ସବୁଠି ଟିପଚିହ୍ନ, ଭୋଟ୍‌ବେଳେ କାହିଁକି ଅମଙ୍ଗ?
ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ଦୈନନ୍ଦିନ ଜୀବନକୁ ଦେଖିଲେ ଜଣାପଡ଼େ ଯେ:
୫ କିଲୋ ରାସନ୍: ଗରିବ ହିତାଧିକାରୀ ଜଣକ ନିଜ ଭାଗର ଚାଉଳ ଗଣ୍ଡିଏ ପାଇବା ପାଇଁ ଇ-ପୋସ୍ (e-POS) ମେସିନରେ ଫିଙ୍ଗରପ୍ରିଣ୍ଟ ଦେବା ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ।
କୃଷକ ଓ ସାର: ଜଣେ ଚାଷୀ ଯୁରିଆ ବସ୍ତାଏ କିଣିବାକୁ ଗଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପରିଚୟ ପାଇଁ ଫିଙ୍ଗରପ୍ରିଣ୍ଟ ଲୋଡ଼ାଯାଉଛି।
ସାମାଜିକ ସୁରକ୍ଷା: ବୃଦ୍ଧବୃଦ୍ଧାମାନେ ସେମାନଙ୍କ ପେନ୍ସନ୍ ଟଙ୍କା ପାଇବା ପାଇଁ ବାୟୋମେଟ୍ରିକ୍ ଯାଞ୍ଚ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଦେଇ ଗତି କରୁଛନ୍ତି।
ଯଦି ଏହି ସମସ୍ତ ସେବା ପାଇଁ ଆଧାର-ସଂଯୋଗୀକୃତ ଫିଙ୍ଗରପ୍ରିଣ୍ଟ ପ୍ରଣାଳୀ ସଫଳତାର ସହ କାର୍ଯ୍ୟ କରିପାରୁଛି, ତେବେ ଦେଶର ଭବିଷ୍ୟତ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରୁଥିବା ମତଦାନ କେନ୍ଦ୍ରଗୁଡ଼ିକରେ ଏହାକୁ ଲାଗୁ କରିବାରେ ବାଧା କେଉଁଠି?
ଜାଲି ମତଦାନର ଅନ୍ତ ଘଟିବ
ନିର୍ବାଚନ ସମୟରେ ଅନେକ ସମୟରେ ଭୋଟ୍ ଚୋରି, ଜାଲି ମତଦାନ ଏବଂ ବୁଥ୍ ଜବରଦଖଲ ଭଳି ଅଭିଯୋଗ ଆସିଥାଏ। ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କ ନାମରେ ଭୋଟ୍ ଦେବା କିମ୍ବା ମୃତ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ନାମରେ ମତଦାନ ହେବା ଭଳି ଖବର ଗଣତନ୍ତ୍ରକୁ ଦୁର୍ବଳ କରୁଛି। ଯଦି ମତଦାନ କେନ୍ଦ୍ରରେ ଫିଙ୍ଗରପ୍ରିଣ୍ଟ ବାଧ୍ୟତାମୂଳକ କରାଯାଏ, ତେବେ:
ପରିଚୟ ଜାଲିଆତି ସମ୍ଭବ ହେବ ନାହିଁ: ଜଣେ ବ୍ୟକ୍ତି କେବଳ ଥରୁଟିଏ ଏବଂ ନିଜେ ହିଁ ଭୋଟ୍ ଦେଇପାରିବେ।
ସ୍ୱଚ୍ଛତା ଆସିବ: ନିର୍ବାଚନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ନିର୍ମଳ ଏବଂ ନିରପେକ୍ଷ ହେବ।
ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ: ପ୍ରକୃତ ଭୋଟରଙ୍କ ଅଧିକାର କେହି ଛଡ଼ାଇ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ନିର୍ବାଚନ କମିଶନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ
ରାଘବ ଚଢ଼ାଙ୍କ ଭଳି ନେତା ଏବଂ ସଚେତନ ନାଗରିକଙ୍କ ଏହି ଯୁକ୍ତିକୁ ଏବେ ଅଣଦେଖା କରାଯାଇ ନପାରେ। ଯଦି ଆମେ ବ୍ୟାଙ୍କିଙ୍ଗ୍ ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ରାସନ୍ କାର୍ଡ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଠି ବାୟୋମେଟ୍ରିକ୍ ବ୍ୟବହାର କରିପାରୁଛୁ, ତେବେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହାକୁ ଆପଣାଇବାର ସମୟ ଆସିଯାଇଛି। ଭୋଟ୍ ଚୋରି ରୋକିବା ପାଇଁ ‘ଫିଙ୍ଗରପ୍ରିଣ୍ଟ ଭୋଟିଂ’ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିକଳ୍ପ ଭାବେ ଉଭା ହୋଇଛି।