ଭଗବାନ ସର୍ବତ୍ର ବିଦ୍ୟମାନ, କିନ୍ତୁ ମଣିଷର କର୍ମ ହିଁ ତାର ଭାଗ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରେ
ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଡେସ୍କ:
ଭାରତୀୟ ପୁରାଣ ଓ ଶାସ୍ତ୍ରରେ ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୀଳା ମାନବ ଜାତି ପାଇଁ ଏକ ଶିକ୍ଷା। ବିଶେଷ କରି ଭଗବାନ ଯେତେବେଳେ ଏହି ଧରାଧାମରୁ ବିଦାୟ ନେବାର ଶେଷ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରିୟ ସଖା ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ସହ ହୋଇଥିବା ଆଳାପ ଆଜିର ସମାଜ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରାସଙ୍ଗିକ।
ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ଜିଜ୍ଞାସା ଓ ପୃଥିବୀର ପାପ
ଭଗବାନ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ଅତି ପ୍ରିୟ ଥିଲେ ଉଦ୍ଧବ। ଶେଷ ସମୟରେ ଭଗବାନ ଉଦ୍ଧବଙ୍କୁ କିଛି ମାଗିବାକୁ କହିବାରୁ, ଉଦ୍ଧବ କୌଣସି ସାଂସାରିକ ବସ୍ତୁ ନମାଗି ଜୀବନର ଏକ ଗଭୀର ପ୍ରଶ୍ନ ପଚାରିଥିଲେ। ଉଦ୍ଧବ ପଚାରିଲେ, “ହେ ପ୍ରଭୁ! ପୃଥିବୀରେ ଏତେ ପାପ କାହିଁକି ହେଉଛି? ଆପଣ ସର୍ବଶକ୍ତିମାନ ହୋଇ ମଧ୍ୟ ଗୋଟିଏ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ସବୁ ପାପ କାହିଁକି ଶେଷ କରୁନାହାନ୍ତି?”
କର୍ମର ସାକ୍ଷୀ ଭଗବାନ
ଉଦ୍ଧବଙ୍କ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଦେଇ ଭଗବାନ କୃଷ୍ଣ ମୃଦୁ ହସି କହିଥିଲେ ଯେ, ସେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜୀବଙ୍କ ସହିତ କେବଳ ଏକ ‘ସାକ୍ଷୀ’ ଭାବରେ ରୁହନ୍ତି। ଭଗବାନ କାହାର କର୍ମରେ ହସ୍ତକ୍ଷେପ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଭଲ କିମ୍ବା ମନ୍ଦ—କର୍ମ କରିବାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱାଧୀନତା ମନୁଷ୍ୟ ପାଖରେ ରହିଛି। ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେଉଁ କର୍ମ ଚୟନ କରେ, ତାହା ହିଁ ପରବର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ‘ପ୍ରାରବ୍ଧ’ ବା ଭାଗ୍ୟ ହୋଇ ଫଳ ପ୍ରଦାନ କରିଥାଏ।
ଅଣଦେଖା କରିବା ହିଁ ପାପର ଆରମ୍ଭ
ଭଗବାନ କହିଥିଲେ, “ମୁଁ କୋଣ-କୋଣରେ ବିଦ୍ୟମାନ ଅଛି ଏବଂ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜଣା। କିନ୍ତୁ ଯିଏ ମନ୍ଦ କର୍ମ କରେ, ସେ ସବୁଠୁ ପ୍ରଥମେ ମୋତେ ‘ଅଣଦେଖା’ କରେ। ସେ ଭାବେ ଯେ ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କୁ ଦେଖୁନାହାନ୍ତି କିମ୍ବା ଏଠାରେ ସେ ଏକା ଅଛନ୍ତି।”
ଶେଷ ଶିକ୍ଷା
ଯିଏ ପ୍ରତି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଅନୁଭବ କରେ ଯେ ଭଗବାନ ତାଙ୍କ ସହିତ ସାକ୍ଷୀ ରୂପେ ରହିଛନ୍ତି, ସେ କେବେ ମଧ୍ୟ ମନ୍ଦ କର୍ମ ବା ପାପ କରିପାରିବ ନାହିଁ। ମନୁଷ୍ୟର ପାପ ପାଇଁ ଭଗବାନ ଦାୟୀ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ଭଗବାନଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିକୁ ଭୁଲିଯାଇ ଅହଙ୍କାରରେ କରାଯାଇଥିବା କର୍ମ ହିଁ ପାପର ମୂଳ କାରଣ।
ଅତଏବ, ଭଗବାନଙ୍କୁ ସବୁଠି ଦେଖିବାର ଦୃଷ୍ଟିଭଙ୍ଗୀ ହିଁ ମଣିଷକୁ ସତ୍ମାର୍ଗରେ ପରିଚାଳିତ କରିଥାଏ।
ରାଧେ ରାଧେ!
